เรื่องเล่าไม่มีชื่อ บทที่ 4 แสนไกล : เกาะที่ไม่มีใครรู้จัก

บทที่ 4 แสนไกล : เกาะที่ไม่มีใครรู้จัก

 

โจเซ่ ซารามาโก้ คือสิ่งแรกที่เราจะนึกถึงเมื่อเราพูดถึงเธอ    แน่นอนเธอเป็นที่รู้จักครั้งแรกจริงๆเมื่อใช้ DISPLAY NAME ใน MSN ว่า เกาะที่ไม่มีใครรู้จัก เธอกำลังอ่านหนังสือที่ทั้งเล็กทั้งบางเล่มนั้น   และอาจเพราะชื่อนั้น   ทำให้เธอได้รู้จักเจ้าของร้านหนังสือบนเกาะที่ใครๆก็รู้จักและตกหลุมรักเขาผ่านการสนทนาออนไลน์ ในโลกเครือข่ายใยแก้วนำแสง  สถานที่สมมติที่ต่างคนต่างพากันสร้างตัวตนใหม่ขึ้นมา

                เธอชื่อแสนไกล  หากเราขานนาม ยามเธอยืนหันหลังให้ เพรียกเรียกก่อนลาลับ เราควรเรียกเธอ – แสนไกล –  เธออายุ 18 ผิวสองสี ร่างเธอโปร่งเหมือนป่าแล้งและแสงแดด เวลาอารมณ์ดีเธอจะฮัมเพลงที่ไม่มีใครรู้จักในหัว เธอหลงรักการนอนกลางวัน และชอบหนังเศร้าๆที่เกี่ยวกับการพลัดพราก

                วันที่แสนไกลเกิด  พ่อของเธอเดินทางจากไปยังที่ไกลแสนไกล แม่จึงตั้งชื่อเธอว่าแสนไกล  หลังจากเธอเกิดได้สามวันพ่อเดินทางกลับมาบ้าน และไม่เคยจากเธอกับแม่ไปไหนอีกเลย หากลึกๆเธอกลับรู้สึก ชื่อของเธอคือคำสาป ที่แม่สาปพ่อไว้ให้ระลึกถึงวันนั้น วันที่พ่อควรจะอยู่มากที่สุด แต่ไม่ได้อยู่ มีความเจ็บปวดเจืออยู่ในชื่อของเธอ ทุกครั้งเมื่อพ่อเรียกขาน นับจากวันนั้นแม้จะอยู่ในทุกวันของชีวิตก็ไม่อาจเพียงพอ

                และบางครั้ง แสนไกลรู้สึกว้าเหว่โดยไม่มีเหตุผล   เธอรู้สึกราวกับว่าชีวิตของเธอขาดหายไปบางส่วน น้ำหล่อเลี้ยงชีวิตที่ควรมีเหือดแห้งไป   เลือดที่ควรอุ่นก็หนาวเย็นลงบางส่วน   บางทีมันอาจเป็นเพราะชื่อของเธอ แสนไกล    ชื่อที่ถูกตั้งขึ้นมาเพื่อความพลัดพรากนานัปการ    เป็นคนผู้อยู่แสนไกลชั่วนิรันดร์

                เธอเล่าเรื่องราวหลายเรื่องให้คนแปลกหน้าที่เธอตกหลุมรักฟัง   เว้นแต่เธอไม่ได้บอกว่าเธอเป็นใบ้ อาศัยอยู่ในห้องเช่าแคบๆบนชั้นสองของอาคารพาณิชย์ ที่จะงดงามเวลาเดียวคือในยามเย็นเมื่อแสงแดดลอดผ่านป้ายโฆษณาที่ทำจากโลหะตีแบนเหมือนมู่ลี่ แถบแถวของแสงแดดจะสาดลงบนพื้นเหมือนบรรทัดห้าเส้น ที่ที่เพลงไม่รู้ชื่อปรากฏขึ้น

                หลังจากจบชั้นมัธยมหก เธอเลิกเรียนแล้วออกมาเป็นเด็กเสริ์ฟในร้านอาหารแถบถนนพระอาทิตย์    ยามเย็นเธอจะลงจากชั้นสองของบ้านเช่า   เดินลัดตรอกเล็กออกสู่ถนนพระอาทิตย์ที่เต็มไปด้วยบ้านเรือนเก่าแก่    เธอชอบเมืองเก่าในยามเย็น  ขอบเกาะรัตนโกสินทร์ เรื่อเรืองอยู่ท่ามกลางการกระเพื่อมไหวไม่รู้สิ้นของแม่น้ำเจ้าพระยา   เธอเองคือเกาะเงียบใบ้ที่ไม่มีใครรู้จัก คลื่นกระทบฝั่งไม่มีเสียงบนเกาะของเธอ มีแต่เพียงเสียงเพรียกจากสถานที่ห่างไกล ที่เธอไม่อาจสดับ  เพียงสั่นสะเทือนอยู่ในอก

                เธอรู้จักอินเตอร์เนทจากร้านอาหารที่เธอทำงาน   นับจากนั้น เธอสูญเสียชีวิตส่วนหนึ่งไปในโลกใบนั้น ที่ที่เธอเปล่งเสียงได้สมบูรณ์เทียบเท่าคนอื่นๆ   ที่ที่มีคนนิ่งฟังความเงียบของเธอหลั่งไหล เธอได้อีเมลล์เขาจากเวบไซต์วรรณกรรมที่เขาเป็นสมาชิก   เธอเลือกแอดเขาเพราะเขาใช้ชื่อว่า เจ้าชายน้อย สำหรับเธอ เขาคือเจ้าชายน้อยจากดวงดาว บี 612 ที่ที่มีดอกกุหลาบหนึ่งดอกและภูเขาไฟที่ยังไม่มอดดับ   เจ้าชายน้อยจากหนังสือเล่มโปรดของเจ้าของร้าน

                เขาคุยกับเธอแค่สองสามครั้ง   เธออาจทำให้เขารู้สึกรำคาญในขณะที่เธอรู้สึกเสมือนว่าเขารู้ทุกสิ่ง แต่เธอกลับกลายเป็นเพียงชั้นหนังสือว่างเปล่า   เขาหยิบหนังสือจากชั้นในหัวมาบอกเธอทีละเล่ม แต่เธอไม่มีวันเข้าใจได้ ไม่สามารถหามาอ่านได้ เธอได้อ่านหนังสือเฉพาะจากชั้นหนังสือของเจ้านายเท่านั้น   ชั้นหนังสือเปล่าบนเกาะที่ไม่มีใครรู้จัก เขาอาจลืมเธอไปแล้วด้วยซ้ำ แม้ชื่อของเธอจะขึ้นปรากฏในรายชื่อของเขาเมื่อออนไลน์ เธอเองไม่กล้าคุยกับเขา   ความรู้ของเขาทำให้เธออึดอัด  เธอจึงนิ่งฟังเช่นที่เธอเป็นมาตลอดชีวิต เธอติดตามอ่านเรื่องที่เขาเขียนและค่อยตกหลุมรักเขาผ่านแถวตัวอักษรอันแสนเศร้า

                เขาทักเธอในบ่ายวันหนึ่งที่อาจจะเป็นเพราะเขาว่าง ไม่มีคนคุยด้วย หรือเพราะสะดุดใจกับชื่อของเธอ ประโยคแรกที่เขาทักเธอคือ

 

• - โจเซ่ ซารามาโก้ ? -

 

 

เธออ่านหนังสือเล่มนั้นจากชั้นหนังสือของเจ้านาย จำไม่ได้ว่าใครเป็นคนเขียน จำได้เพียงมันเป็นหนังสือเล่มเล็กอ่านง่ายคล้ายๆเจ้าชายน้อย เธอจำเรื่องราวได้เพียงเลือนราง เรื่องของชายผู้หนึ่งที่จะออกเดินทางไปยังเกาะที่ไม่มีใครรู้จัก และมีเพียงสตรีนางหนึ่งที่ตัดสินใจไปกับเขา

 

-ไปกับคุณ ถ้าเป็นคุณฉันจะไป-

 

เธอใคร่คิดบอก แต่ชื่อประหลาดนาม   โจเซ่  ซารามาโก้  ทำให้เธอเงียบใบ้ หน้าจอสนทนาว่างเปล่าดุจดังริมฝีปากที่ปิดสนิทในชีวิตจริง  และเป็นเขาเองที่เริ่มบทสนทนา จากนั้น มันหลั่งไหลไม่หยุดยั้ง  เธอฟัง เขาพูด บนโลกออนไลน์ อีกครั้งเธอกลายเป็นคนใบ้ ผิดแต่เธอเป็นผู้เลือกเองที่จะไม่พูด ซึ่งนั่นสำคัญกว่ามากมายนัก

 

- คุณรู้ภาษาญี่ปุ่นไหม –   เขาถามเธอ เธอไม่รู้ แต่เธอตอบตรงกันข้าม

 

หน้ากระดาษนั้นจึงเดินทางมาถึงเธอ  หน้ากระดาษที่ถูกฉีกออกจากหนังสือ  พับใส่ซองส่งไปรษณีย์มาที่ร้าน เธอเป็นคนรับ และขอร้องให้คนรักของเจ้านายที่เป็นชายชาวญี่ปุ่นแปลมันออกมา

                เธออ่านมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าข้อความที่ถูกถอดถ่ายออกมา ตัดสินใจจะไปหาเขาสักครั้งในชีวิต  ไปร้านหนังสือประหลาดบนถนนสายตึกเก่า นั้น